Bij alle goede wensen en lieve groeten,
die ieder jaar weer bij ons komen, wordt vaak de vraag gesteld: “hoe gaat het
met je?”
Deze vraag kan meestal met “naar omstandigheden redelijk” worden beantwoord.
“Kun je nog cello spelen?”, “Neen, maar de herinneringen aan zestig jaar dagelijks
spelen en studeren, alleen, of met anderen, en soms onder deskundige leiding,
zijn onsterfelijk”.
“Kun je nog lopen?”, “Moeizaam, maar ik zak niet in elkaar, en dank zij “DE
ROLLATOR” – fantastische uitvinding! - beweeg ik me niet in een rolstoel voort,
alhoewel---er staat wel zo’n ding in de auto”. Het is altijd weer een zelfoverwinning
als ik daar in stap – even slikken – maar als ik er enige uren in gezeten heb,
òf winkelend met een van mijn dochters, òf met een van mijn kleinkinderen ronddwalend
in de stallen, bedrijfsruimten en winkel van de Biologische Boerderij in Soest,
òf “gewoon buiten” met mijn echtgenoot ergens in de vrije natuur, dan stap
ik er zeer tevreden uit met de verzuchting dat die stoel zo voortreffelijk bij
mijn lichaam is aangemeten (met dank aan de Thuiszorg). Als ik vervolgens vertel
dat ik zelf nog rijd in een normale auto – weliswaar met airconditioning en
uiteraard automatische versnelling – dan klinkt het helemaal nog niet zo slecht.
Acupunctuur
De tussentijdse ups & downs probeer
ik dan maar te overwinnen, waarbij de acupuncturist mij helpt. En zolang de
naaldjes door zijn deskundige handen gezet worden, durf ik met vreugde naar
de nieuwe jaarkalender te kijken.
Rolstoeltje
Als illustratie van de vreugdegevoelens
voor 2005 wil ik tenslotte iets vertellen wat me heeft ontroerd. Een van mijn
kleinkinderen - ze is acht jaar en ze woont vlak bij ons – vraagt aan Sinterklaas
een rolstoeltje voor in haar poppenhuis. Na veel inspanning van haar ouders
weet de Sint via Internet aan haar wensen te voldoen. Het kind is er dolblij
mee en laat het vehikeltje aan mij zien, met de toevoeging dat er voor de Oma
ook twee elleboogstokjes zijn. Heel lief, zo’n spel. Tijdens mijn dagelijks
terugkerend avondgesprek – de kinderen slapen al - met haar moeder vraag ik
waar het rolstoeltje is “geparkeerd”. Ze gaat even in het poppenhuis kijken
en vertelt vervolgens het ontroerende tafereel dat ze daar aanschouwt: ”Het
Kerstboompje staat met de lichtjes aan midden in de kamer, stoelen inclusief
de rolstoel in een grote kring er omheen”. De rolstoel was leeg. De poppengebruikers
hebben een been in een gipsverband, en dat hoort niet bij Oma, gelukkig, en
M.S. Oma’s zijn er niet, ook niet via Internet. Dus de rolstoel bij haar Kerstboom
is niet in gebruik.
C