Van Slecht naar Beter


Na acht jaren te zijn belast met toenemende gezondheidsklachten volgde de diagnose MS Een verbijsterend bericht waarvan het enige positieve aspect was dat ik zekerheid kreeg omtrent mijn eigen indrukken: ik was dus niet “bang geweest dat ik iets mankeerde terwijl er echt helemaal niets aan de hand was”. Een van mijn vrienden - zelf arts -  had al eens tegen mij gezegd, toen ik vocht tegen een vermoeidheidsaanval: “Let op de signalen van je lichaam, het zijn je vrienden”. Wel, de signalen had ik dus blijkbaar goed geïnterpreteerd.
Hoe nu verder? Binnen 24 uur heb ik een aanvraag ingediend voor een Invaliden Parkeerkaart en ben ik lid geworden van de MS Patiëntenvereniging Nederland (MSVN). De loopproblemen waren ernstig, maar desondanks misschien nog het beste te overzien.  Bijkomend ongerief waren – naast algeheel onwelzijn,  – ontregeling van het temperatuurgevoel, spijsverteringstoringen, vermoeidheid, hoge bloeddruk en hevige warmte-intolerantie. In de afgelopen jaren namen de loopproblemen toe, het temperatuurgevoel werd “onder controle”gehouden (tijdens een hittegolf met slaapsokken aan naar bed), de spijsvertering werd door strenge eetgewoonten min of meer normaal en de slaapkamer werd voorzien van air conditioning. Afgelopen zomer werd ik  moedeloos: geen vaste grond onder de voeten, hevige duizeligheid en (tengevolge daarvan?) langdurig braken . De hoge bloeddruk werd bestreden met achtereenvolgens - of in combinatie  - verschillende bloeddrukverlagende medicijnen die verstijving en/of duizeligheid veroorzaakten. Zo af en toe maakte ik een lelijke val waarna wonder boven wonder alleen maar blauwe plekken me herinnerden aan de klap. De afmattende hittegolf  verergerde mijn moedeloosheid en er dreigden pessimisme en depressiviteit. De aanschaf van een rolator en een rolstoel, die altijd  meegaan in de auto, gaf enig gevoel van vrijheid. De rolator is ook binnenshuis een belangrijk hulpmiddel geworden, en heeft als bijkomend voordeel dat je er van alles (telefoon, boek, krant, enz.) op kunt meenemen, maar ik hoop weer terug te keren naar de elleboogstok.

MS is een ongeneeslijke ziekte. In de pers verschijnen berichten over de legale toelating van Cannabis als medicijn voor onder anderen MS-patiënten: geen genezing maar wel verbetering van het conditiegevoel. Zou dat iets voor mij zijn? Tegelijkertijd verschijnt in het septembernummer 2003 van MenSen - het verenigingsblad van de MSVN – een interessant artikel over  neuroacupunctuur. Juist in die periode heeft zich een nieuw ongemak bij mij aangediend in de vorm van brandende pijnaanvallen, eerst in de heupgordel, twee weken later ook in het schouder- en borstgebied. De maat was vol en – in overleg met huisarts en neuroloog – hak ik zelf de knoop door en maak een afspraak met de neuroacupuncturisten die zich voorstellen in het genoemde nummer van MenSen. Zij hebben mij half oktober in hun praktijk ontvangen en sindsdien word ik een keer per week behandeld. Naast de acupunctuurbehandelingen – die niet belastend zijn als je in staat bent om te ontspannen en toe te geven  aan de omstandigheden – worden fysiotherapie, Cannabisthee, een ontbijtdieet en antroposofische medicatie voorgeschreven.


Het is nu eind november Bij al deze behandelingen heb ik het gevoel dat ik zelf meewerk door me open te stellen voor de ingrepen. De bloeddruk is nog hoog, maar de vermoeidheid is minder, ik sta steviger op mijn benen, ben minder “zwaar”, minder duizelig, ben niet meer afhankelijk van electrische kussens en wollen sokken, heb minder pijn (gebruik paracetamol voor pijnbestrijding) en het gevoel in mijn handen verbetert. Ik kan het slot van een ketting, de trekker van een ritssluiting, een knoop door een knoopsgat weer zelf  bedienen met de rechter hand; zou het links ook weer gaan lukken?
De eerste dagen na de acupunctuurbehandeling ervaar ik fysieke moeheid, maar die is niet van dien aard dat ik er emotioneel mee belast word. Voor het overige heb ik heus nog wel mijn slechte dagen en inzinkingen en mijn slepende onzekerheid over de verdere gang van zaken, maar ik ben zo goed mogelijk voorbereid. De onzekerheid omtrent de toekomst blijft aanhouden, maar die is bij iedereen – ziek en gezond - aanwezig.


De ambiance van de praktijk is zeer sympathiek: de patiënt is geen anoniem nummer, heeft geen ponskaartje, hoeft geen volgnummerautomaat te bedienen, wordt persoonlijk benaderd en de kleinschaligheid werkt ontspannend.

Zou het lopen nog kunnen verbeteren? Dan zou het volgende hoofdstuk als titel mee krijgen:
Van Beter naar Goed. Het zou onbescheiden zijn om daarna nog van Beter naar Best te willen.gaan.

December 2003, Mevrouw C.

Meer informatie over acupunctuur en MS