Na acht jaren ontkenning - “nee, U mankeert echt helemaal niets” - volgden vijf jaren met de boodschap dat er niets aan mijn klachten te doen is. Dat is waar en ik heb geaccepteerd dat MS (nog) niet te genezen is. Maar betekent het dat mijn klachten niet verlicht kunnen worden? Tussen genezing en conditieverbetering ligt een gebied waaruit voortdurend positieve gevoelens en optimisme en zelfs nieuwe perspectieven geput kunnen worden. En op het gebied van de conditieverbetering is de acupuncturist van ORES, die mij regelmatig behandelt, een onmisbare steun geworden. Hij zegt nooit dat hij niets voor me kan doen. Ik beschouw mijn ziekte nu als “ouder worden” met wat extra ongemakken.
Begin januari maakte ik een harde val hier in ons huis: een knalharde klap
op mijn hoofd en wat bloeduitstortingen in mijn aangezicht. Niet misselijk en
geen bewustzijnsverlies. Maar na twee weken kwamen er toch problemen: misselijkheid,
autonome ontregelingen - die zich manifesteerden met klappertandtoestanden
en koude rillingen, hoge hartslag en hoge bloeddruk – en later zeer zware hoofdpijn.
Het laatste hield wekenlang aan, dag en nacht en dat was zeer afmattend. Gelukkig
hielp paracetamol me er door heen. Niets aan te doen, kan heel lang duren voordat
het zich gestabiliseerd heeft. En weer kwam er verlichting in mijn toestand:
dank zij standaard-,oor-, schedel- en electroacupunctuur heb ik me heel redelijk
op de been gehouden.
Soms valt een dag in het hoofdstuk “verloren dagen”, waarin niemand me kan
helpen, zelfs mijn ontwapenende kleindochtertjes niet. Ik ben dan ongenietbaar
voor mijn omgeving die dat gelukkig wil aanvaarden zonder pogingen me te benaderen.
Enigszins wanhopig besef ik dan dat ik nog erg veel moet leren. Ik moet beter
leren herkennen wanneer mijn lichaam me een halt toeroept; niet altijd “flink”
zijn en doorzetten. Ook al weer van de acupuncturist krijg ik te horen: “Als
ik je een stuiver geef mag je geen kwartje uitgeven”. Dat is nog steeds moeilijk.
De voorspelbaarheid van een inzinking
is minimaal, evenals de herkenbaarheid, maar de erkenning heb ik nu – eindelijk
– een beetje onder de knie. Zo besloten wij om niet meer naar ons geliefde vakantieland
Italië te gaan, waar een van onze dochters met een dierbaar gezin woont en een
gelukkig bestaan heeft opgebouwd. Is dat zo erg als iedereen denkt? Nee, want
we weten dat iedere gebeurtenis een “laatste” keer heeft. Dat is wèl voorspelbaar
– voor iedereen, ziek en gezond - en de herinnering aan die laatste keer willen
we niet door een mislukking overschaduwen.
Een zonnige dag met mooie wolkenluchten,
de verbeeldingskracht om dan ergens aan de Ligurische kust te zijn, mooie muziek
en ontspannen mensen houden de moed er in.
“Geen genezing, geen verslechtering” zijn de ankers waarop ik me drijvende
wil houden.
Anonymus
Soest, 13 juni ‘04
Meer informatie over acupunctuur en MS